|
... just
|
 آمدی ... آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا شور فرهادم به پرسش سر به زیر افکنده بود ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت این قدر با بخت خواب آلود من،لالا چرا آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا در خزان هجر گل ای بلبل زیباحزین خامشی شرط وفاداری بود،غوغا چرا شهریارا بی حبیب خود نمیکردی سفر این سفر راه قیامت میروی تنها چرا "شهریار"
حرف ها دارم اما ... بزنم یا نزنم ؟ با تو ام ! با تو ! خدایا! بزنم یا نزنم ؟ همه ی حرف دلم با تو همین است که « دوست ... » چه کنم ؟ حرف دلم را بزنم یا نزنم ؟ عهد کردم دگر از قول و غزل دم نزنم زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم ؟ گفته بودم که به دریا نزنم دل اما کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم ؟ از ازل تا به ابد پرسش آدم این است : دست بر میوه ی حوا بزنم یا نزنم ؟ به گناهی که تماشای گل روی تو بود خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم ؟ دست بر دست همه عمر در این تردیدم : بزنم یا نزنم ؟ ها ؟ بزنم یا نزنم ؟ "قیصر امین پور"  می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش به خدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش می برم تا كه در آن نقطه دور شستشویش دهم از رنگ نگاه شستشویش دهم از لكه عشق زین همه خواهش بیجا و تباه می برم تا ز تو دورش سازم ز تو ای جلوه امید حال می برم زنده بگورش سازم تا از این پس نكند باد وصال ناله می لرزد می رقصد اشك آه بگذار كه بگریزم من از تو ای چشمه جوشان گناه شاید آن به كه بپرهیزم من بخدا غنچه شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعله آه شدم صد افسوس كه لبم باز بر آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست می روم خنده به لب ‚ خوینن دل می روم از دل من دست بدار ای امید عبث بی حاصل " فروغ فرخزاد "
  چه کسی میدانست وقت مرگ سهراب خود خبر داده بودوقت رفتن شده است وقت دل کندن از این عالم خاکی شده است. یادتان نیست که سهراب چه گفت قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به آب دور خواهم شد از این خاک غریب آری آن روز که سهراب نوشت قایقی خواهم ساخت خبر از رفتن داد خبر از مردن گلها به هنگام خزان و خزان مردن بود و خاموشی ساعت عمر ساعت عمر کسی که خودش میفرمود تا شقایق هست زندگی باید کرد شاعر: سایه.بی(صدا)
میکنم انچه که سهراب بکرد
قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به اب دور خواهم شد از این خاک غریب دل من خسته شده از کینه شده این شهر قفس مردمش پر نزنن تیره دلان میروم جای دگر من که پرواز ندانم پس به دریا بزنم دل جای من اینجا نیست میروم تا که بیابم جای که در ان مردم ان در پی منفعت از پی تو احوال نجویند یا نباشد دلشان سنگ که جوابت ندهند میروم تا که بیابم جای که در ان مردم ان همشان یک رنگ دلشان صاف زه هر کینه لبشان پر شود از خنده چشمشان اشک نریزد ... پشت دریا جاییست...!! که زمینی جاریست...!!! پشت دریا دریاست شهر را باید ساخت پشت دریا هیچ است هیچ شهری نیست...!! پر تر از تاریکیست!! پری دریایی غرق دریایی شد!!!!! قایقی را سهراب که بیانداخت به آب مدتی سوراخ است دوریت سخت شده روزگار غمناک است سالهای سال ست در رویایش اسیر غربتم با ماترَک امیدم قایقی خواهم ساخت و دل به دریا خواهم زد شاید در ساحلی ناشناخته گم شده ام را بیابم، حتی اگر دریا به آخر برسد و دنیای من نیز!... ... پشت دریا شهری است که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است ولی امروز چرا،صحبت از نور خدا نیست که نیست؟ وگناه است هم آغوش بشر و سعادت همه جا بسته دریست تو ندیدی انگار شهر ما پنجره ای باز نداشت و اگر داشت به جز منظره غصه و غم حاصلی هیچ نداشت و تو می گفتی باز دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است و دریغا که نگفتی که هم اکنون،اینجا خبر از معرفتی نیست که نیست ادامه مطلب [ شنبه 17 دی 1390 ] [ 04:23 ب.ظ ] [ just ... ]
[ قایقی بسازید ... ]
″حمید مصدق خرداد ۱۳۴۳″ تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلود به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم و من اندیشه کنان غرق در این پندارم که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت... "جواب فرخزاد به حمید مصدق" من به تو خندیدم چون که می دانستم تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی پدرم از پی تو تند دوید و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه پدر پیر من است من به تو خندیدم تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک دل من گفت: برو چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را…. و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام حیرت و بغض تو تکرار کنان می دهد آزارم و من اندیشه کنان غرق در این پندارم که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت... "جواب جواد نوروزی" دخترک خندید و پسرک ماتش برد ! که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده باغبان از پی او تند دوید به خیالش می خواست، حرمت باغچه و دختر کم سالش را از پسر پس گیرد ! غضب آلود به او غیظی کرد ! این وسط من بودم، سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم من که پیغمبر عشقی معصوم، بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق و لب و دندان تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم و به خاک افتادم چون رسولی ناکام ! هر دو را بغض ربود... دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت: " او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! " پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود: " مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! " سالهاست که پوسیده ام آرام آرام ! عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز ! جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم، همه اندیشه کنان غرق در این پندارند: این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت
داستان درباره كوهنوردی ست كه می خواست بلندترین قله را فتح كند . بالاخره بعد از سالها آماده سازی خود،ماجراجو یی اش را آغاز كرد.اما از آنجایی كه آوازه ی فتح قله را فقط برای خود می خواست تصمیم گرفت به تنهایی از قله بالا برود.
همچنان به بالا رفتن ادامه داد، تا اینكه هوا تاریك تاریك شد.
نبود . همه جا تاریك بود .ماه و ستاره ها پشت ابر گم شده بودند و او هیچ چیز نمی دید .
لغزید و با شتاب تندی به پایین پرتاب شد .در حال سقوط فقط نقطه های سیاهی می دید و به طرز وحشتناكی حس می كرد جاذبه ی زمین او را در خود فرو می برد . همچنان در حال سقوط بود ... و در آن لحظات پر از وحشت تمامی وقایع خوب وبد زندگی به ذهن او هجوم می آورند.
طنابی كه به دور كمرش بسته شده ، او را به شدت می كشد
و در آن سكوت هیچ راه دیگری نداشت جز اینكه فریاد بزند : خدایا كمكم كن ...
طناب را بچسبد .
شده ... در حالی كه از طنابی آویزان بوده و دستهایش طناب را محكم چسبیده بودند ، فقط چند قدم بالاتر از سطح زمین ... رهایش كنید ؟
یا رها كرده است . و به یاد داشته باشید كه او همیشه با دست راست خود شما را در آغوش دارد کنار هر چه تنهایی مجسم می شود در باورم هر شب ، شب بدرود شبی که صد هزاران خاطره در باورم فرسود
برایت منتظر ماندم کنار هر چه تنهایی و تنها یادگار از تو برایم شاخه ای رز بود
چه زیبا در خیالم تا همیشه زنده می ماند همان دیدار پایانی ، در آن شرجی بغض آلود
و من آواره در پس کوچه ها هر شب به یاد تو چو ققنوسی ، که می سوزد میان آتشی از دود
سراپا غم ، در آغوش غزل ها گریه خواهم کرد برای سرنوشتی که پر از غم بود و خون آلود
و رفت و یک بغل حس غزل گفتن به من بخشید همان ناجی که شوق زنده بودن در دلم افزود
اگرچه می روی ، اما قسم بر آخرین دیدار مجسم می شودهر شب برایم آن ، شب بدرود "منبع : کتاب دلم مشتی کبوتر خاک و آواز (مجموعه شعر فاطمه ستار جمشیدی) "
چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دو تا از آنها به داخل گودال عمیقی افتادند. به دو قورباغه دیگر گفتند: که دیگر چاره ای نیست شما به زودی خواهید مرد. بیرون بپرند. اما قورباغه های دیگر مدام می گفتند: که دست از تلاش بردارند چون نمی توانند از گودال خارج شوند و خیلی زود خواهند مرد. بالاخره یکی از دو قورباغه تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت. سر انجام به داخل گودال پرت شد و مرد. قورباغه ها فریاد میزدند که تلاش بیشتر فایده ای ندارد او مصمم تر می شد تا اینکه بالاخره از گودال خارج شد. وقتی بیرون آمد. بقیه قورباغه ها از او پرسیدند: مگر تو حرفهای ما را نمی شنیدی؟ او را تشویق می کنند.
فردی از پروردگار درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد خدا پذیرفت. او را وارد اتاقی نمود که جمعی از مردم در اطراف یک دیگ بزرگ غذا نشسته بودند. همه گرسنه، ناامید و در عذاب بودند. هرکدام قاشقی داشت که به دیگ می رسید ولی دسته ی قاشق ها بلندتر از بازوی آن ها بود، بطوری که نمی توانستند قاشق را به دهانشان برسانند! عذاب آن ها وحشتناک بود. آنگاه خداوند گفت: اکنون بهشت را به تو نشان می دهم. او به اتاق دیگری که درست مانند اولی بود وارد شد. دیگ غذا، جمعی از مردم، همان قاشقهای دسته بلند. ولی در آنجا همه شاد و سیر بودند. آن مرد گفت: نمی فهمم؟ چرا مردم در اینجا شادند در حالیکه در اتاق دیگر بدبخت هستند، باآنکه همه چیزشان یکسان است؟ خداوند تبسمی کرد و گفت: خیلی ساده است، در اینجا آن ها یاد گرفته اند که یکدیگر را تغذیه کنند. هر کس با قاشقش غذا در دهان دیگری می گذارد، چون ایمان دارد کسی هست در دهانش غذایی بگذارد.
استادى در شروع کلاس درس، لیوانى پر از آب به دست گرفت. آن را بالا نگاه داشت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید: به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟ شاگردان جواب دادند 50 گرم، 100 گرم، 150 گرم. استاد گفت: من هم بدون وزن کردن، نمی دانم دقیقاً وزنش چقدر است. اما سوال من این است: اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چه اتفاقى خواهد افتاد.
همین طور نگه دارم، چه اتفاقى می افتد؟ یکى از شاگردان گفت: دست تان کم کم درد می گیرد. حق با توست. حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟
فشار قرار می گیرند و فلج می شوند. و مطمئناً کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند. استاد گفت: خیلى خوب است. ولى آیا در این مدت وزن لیوان تغییر کرده است؟ شاگردان جواب دادند: نه پس چه چیز باعث درد و فشار روى عضلات می شود؟ من چه باید بکنم؟ دقیقاً . مشکلات زندگى هم مثل همین است. اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید، اشکالى ندارد. اگر مدت طولانی ترى به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد. اگر بیشتر از آن نگه شان دارید، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کارى نخواهید بود.
پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید. به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرید، هر روز صبح سرحال و قوى بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هر مسئله و چالشى که برایتان پیش می آید، برآیید! دوست من، یادت باشد که لیوان آب را همین امروز زمین بگذار. زندگى همین است!
یکی بود یکی نبود، چهار شمع به آهستگی می سوختند و در محیط آرامی صدای صحبت آنها به گوش می رسید: شمع اول گفت: ” من صلح و آرامش هستم، اما هیچ کسی نمی تواند شعله ی مرا روشن نگه دارد. من باور دارم که به زودی می میرم...“ سپس شعله ی صلح و آرامش ضعیف شد تا به کلی خاموش شد. شمع دوم گفت: ”من ایمان هستم . برای بیشتر آدم ها دیگردر زندگی ضروری نیستم، پس دلیلی وجود ندارد که روشن بمانم...“ سپس با وزش نسیم ملایمی، ایمان نیز خاموش گشت. شمع سوم با ناراحتی گفت: ”من عشق هستم ولی توانایی آن را ندارم که دیگر روشن بمانم. انسان ها من را در حاشیه زندگی خود قرار داده اند و اهمیت مرا درک نمی کنند. آنها حتی فراموش کرده اند که به نزدیک ترین کسان خود عشق بورزند...“ طولی نکشید که عشق نیز خاموش شد. ناگهان... کودکی وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را دید. گفت : ”چرا شما خاموش شده اید، شما قاعدتا باید تا آخر روشن بمانید . “ سپس شروع به گریه کرد . آنگاه شمع چهارم گفت: ”نگران نباش تا زمانی که من وجود دارم، ما می توانیم بقیه شمع ها را دوباره روشن کنیم. مـن امید هستم !“ با چشمانی که از اشک و شوق می درخشید ، کودک شمع امید را برداشت و بقیی شمع ها را روشن کرد
اشک رازیست لبخند رازیست عشق رازیست اشک ان شب لبخند عشقم بود قصه نیستم که بگویی نغمه نیستم که بخوانی صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که ببینی یا چیزی چنان که بدانی من درد مشترکم مرا فریاد کن درخت با جنگل سخن میگوید علف با صحرا ستاره با کهکشان و من با تو سخن میگویم نامت را به من بگو دستت را به من بده حرفت را به من بگو قلبت را به من بده من ریشه های تو را دریافته ام با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام و دستهایت با دستهای من اشناست. در خلوت روشن با تو گریستم برای خاطر زنده گان، در گورستان تاریک با تو خوانده ام زیباترین سرودها را زیرا که مردگان این سال عاشقترین زندگان بوده اند دستت رابه من بده دستهایت با من اشناست ای دیریافته باتو سخن میگویم به سان ابر که با توفان به سان علف که با صحرا به سان پرنده که با بهار به سان درخت که با جنگل سخن میگوید زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام زیرا که صدای من با صدای تو اشناست......
"احمد شاملو" منبع : http://ghasedakeroya.mihanblog.com/
می روم شاید فرامــــــــوشت کنــــــــــم
من پذیرفتم شکســــــــــت خویــــــش را پنــــــدهـــــای عـــقــــل دور انــــدیش را ......من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد آشــــــــنا دیوانــــــــــــه است می روم شایـــــــــــــــد فرامــــوشت کنم با فراموشـــــی هــــــم آغـــــوشــــت کنم می روم از رفتــــــنم دل شــــــــاد بـــــاش از عــــــــــــذاب دیــــــــــدنــــــــــم آزاد باش گرچــــــــــــه تو تنـــــــــــهاتــراز ما می روی آرزو دارم ولـــــــــــی عاشـــــــق شـــــــوی آرزو دارم بفـــــــــــهمـــــــــــی درد را تلخــــــــــــی بـــــــرخــــــــوردهــای سرد را
كاش بودی تا دلم تنها نبود تا اسیر غصه فردا نبود
من میــــگم بهم نگاه كن تو میگی كه جون فدا كن
كردی آهنگ ســــفر اما پشیمان میشـوی |
امکانات وب  JavaScript Codes
کد آهنگ |
| [ طراح قالب : پیچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] |
